Zjeżdżasz serpentyną w stronę morza. Wiatr bawi się włosami. W Amalfi wszystko ma własną energię. Skały, język, spojrzenia. I bransoletka, która oplata jak światłoczuły bluszcz Twój nadgarstek. Rozsiadasz się w wiklinowym fotelu w kawiarni na rogu. Stare radio gra coś z trzaskiem. Zamawiasz lemoniadę. Patrzysz na kota, który zna tu każdy zakamarek. Kamienie, perły i monetki uderzają dźwięcznie o szkło przy każdym łyku. Lubisz to miejsce, bo niczego od Ciebie nie chce. Pełna anarchia akuratności.